In Oosterse krijgskunsten wordt van oudsher veel aandacht besteed aan de onderbuik, als het centrum van ons fysieke lichaam. In Japanse stijlen van karate, judo, jiu-jitsu of aikido, wordt de onderbuik klassiek aangeduid met de term “hara”.
Mensen die wel eens zonder handen hebben gefietst, weten hoeveel balans je vanuit je onderbuik kunt halen. Vanuit een sterk ontwikkelde romp kun je ook veel kracht genereren.
Er zijn meer voordelen van ontwikkeld bewustzijn in de buik, die ook in Oosterse geneeskunsten en meditatievormen veel aangewend worden.
Zo reageert het lichaam vaak veel minder snel en frequent dan onze emoties, die alweer minder snel en frequent veranderen dan onze voortdurende gedachtestroom.
Door het bewustzijn onder de vluchtige lagen van onze gedachten en onze emoties te brengen (onder het hoofd en het hart), bereiken we een ongebruikelijke stilte. In die stilte ervaren we niet alleen meer rust. Zonder afleidende indrukken of gedachten, kunnen we met veel meer focus zuiver waarnemen. Die focus en rust kan enorm helpen.
Bij shiatsu en andere vormen van acupressuur wordt bewustzijn vanuit de onderbuik ook veel geoefend en toegepast voor een zo zuiver mogelijke diagnose in de buik, pols en elders in het lichaam. Nauwelijks nog aandacht voor gedachten en indrukken van een ander, noch voor gedachten of emoties van jezelf. Dat kan allemaal je aandacht en waarneming beïnvloeden.
Toetsen van interpretatie of opties, volgt pas na een zuivere observatie. Maximale focus is gericht op bijzonderheden en veranderingen in fysieke sensaties.
In qigong en andere meditatievormen doen we vaak hetzelfde, dan vooral intern gericht. Oefening baart kunst.